Twórczość Stefana Chabrowskiego kontynuuje najlepsze tradycje polskiego malarstwa pejzażowego. W przesyconych światłem krajobrazach pobrzmiewają echa twórczości polskich pejzażystów II połowy XIX wieku. Jednak ta tradycja stanowiła jedynie inspirację do własnych poszukiwań.

Powstające w nurcie realistycznym kompozycje pejzażowe cechuje nostalgiczny, refleksyjny nastrój, wyrażający tęsknotę do dziewiczej natury oraz zachwyt nad jej urodą. W poszukiwaniu weny twórczej artysta wiele podróżował. Uciekając od zgiełku rzeczywistości zapuszczał się w malownicze zakątki naszego kraju. Szczególnym sentymentem darzył Jurę Krakowsko-Częstochowską. Chętnie odwiedzał też miejscowości województwa Zachodniopomorskiego: Barlinek, Dębno, Smolnicę, Dyszno, a także Ziemię Lubuską, ilustrując piękno dorzecza Odry i urodę jezior w Lubuskiem (m.in. okolic Łagowa, Słońska, Pszczewa, Kostrzyna nad Odrą). Pokłosiem owych artystycznych wędrówek są prezentowane obrazy, opiewające uroki tych niezwykle malowniczych zakątków.
Swoje kompozycje malarz budował zarówno na bazie rozległych, panoramicznych widoków, jak i wykadrowanych jego fragmentów, ukazujących pojedyncze motywy krajobrazowe. Polem penetracji artystycznej czynił urokliwe zakątki kompleksu leśnego lub też pojedyncze drzewa. Częstym obiektem studiów malarskich staje się rzeka i jej przybrzeżna roślinność, śródleśne stawy, mokradła, bagniste rozlewiska oraz jeziora. Równie popularny przedmiot artystycznych wzruszeń stanowią ciemne, burzowe chmury przepuszczające pierwszy błysk słońca. Zwykle są to pejzaże „czyste”, pozbawione wszelkich śladów działalności człowieka.
Płótna Stefana Chabrowskiego przyciągają wzrok wysublimowaną, wysmakowaną paletą barw, emanując łagodnością i spokojem. Malarz preferował szczególnie ciepłe tonacje zawężone do monochromu, zniuansowanego z dużym wyczuciem. Stosował wyszukane i bogate gradacje tonów pośrednich: ciepłych brązów, złocistych ugrów, oliwkowych zieleni, czy srebrzystych szarości.Wystawa stanowi wyjątkowy artystyczny dokument malowniczego, ojczystego krajobrazu, który od blisko pół wieku niezmiennie inspirował Artystę. Składają się na nią obrazy olejne pochodzące ze zbiorów prywatnych oraz kolekcji Muzeum Okręgowego w Lesznie i Muzeum Ziemi Lubuskiej.

Stefan Chabrowski urodził się w 1937 roku w Częstochowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Malarstwa i Grafiki w pracowni profesorów J. Świderskiego i M. Wejmana. Od 1963 roku brał udział w wystawach, konkursach i plenerach międzynarodowych, ogólnopolskich i okręgowych. W swoim dorobku ma blisko 300 wystaw indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i za granicą. Odbył liczne podróże artystyczne m.in. do Włoch, Niemiec, Grecji, Francji, na Ukrainę i do Stanów Zjednoczonych. Jest laureatem wielu nagród, m.in. otrzymał Złoty Medal „Georgius Agricola” (1988) w Lipsku, Odznakę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2009) oraz Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2010). Trzykrotnie był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki w latach 1968, 1981 i 1982. Uprawiał malarstwo olejne, pastel i akwarelę. Prace artysty znajdują się w wielu prywatnych i państwowych zbiorach w Polsce i za granicą m.in.: Ministerstwa Kultury i Sztuki, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, Muzeum im. J. Dekerta w Gorzowie Wielkopolskim, Muzeum Częstochowskiego, Muzeum Archeologiczno-Historycznego w Głogowie, w Stadsmuseum Woerden i Museum Oud Rijnsburg (Holandia). W roku bieżącym obchodził jubileusz 50-lecia pracy artystycznej. Zmarł 9 czerwca 2014 roku w Częstochowie.

Kurator wystawy:
Marta Gawęda

Termin wystawy:
14 XI 2014 – 25 I 2015