JERZY PIOTROWICZ (1943-1999). W KRĘGU HISZPAŃSKICH MISTRZÓW

12 V (piątek) o godz. 17.00 nastąpi otwarcie wystawy Jerzy Piotrowicz (1943-1999). W kręgu hiszpańskich mistrzów. Obrazy ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu, Towarzystwa Jerzego Piotrowicza oraz kolekcji prywatnej.

Wystawa prezentować będzie prace malarskie Jerzego Piotrowicza – jednego z najbardziej znanych artystów Poznania – malarza, grafika, rysownika zmarłego w 1999 roku.

W wyeksponowanych obrazach powstałych w latach 1985-1994 artysta dał wyraz swojej ogromnej fascynacji malarstwem wielkich hiszpańskich mistrzów, takich jak: Diego Velázquez, Francisco Goya, czy Pablo Picasso, kreując niezwykle malarskie kompozycje, stanowiące swobodne interpretacje i fantazje na temat ich arcydzieł.

Jerzy Piotrowicz urodził się 21 marca 1943 we wsi Przedświt, pow. Ostrów Mazowiecka woj. mazowieckie, dzieciństwo i licealną młodość spędził w Jeleniej Górze. Artystyczne studia odbył w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Poznaniu w latach 1966/67 – 1971/72 w pracowni malarstwa Mariana Szmańdy i grafiki warsztatowej Tadeusza Jackowskiego – tę wybrał na specjalizację dyplomową, kończąc studia z wyróżnieniem.

Pierwsza dekada twórczości, owocująca zespołem metaforycznych obrazów, prezentowanych na licznych wystawach i nagradzanych  na wielu konkursach, to  także czas pierwszych muzealnych podróży. Jednak dopiero obrosła legendą wyprawa do madryckiego Prado w 1986 roku sprawiła, iż sztuka wielkich mistrzów stała się punktem wyjścia jego malarstwa, a twórca dołączył do tych, którzy afirmowali w swych obrazach malarski dialog.

Najważniejszym motywem całej serii dzieł namalowanych po powrocie z Hiszpanii na przełomie 1986 i 1987 roku stała się Velázquezowska infantka. Jej niezliczone przeobrażenia w stale zmienianym otoczeniu – przywodzonym ze sztuki innych, ale również z własnego, wcześniejszego malarstwa – definiowały istotę twórczości, ideę i substancję sztuki powołanej w tej samej mierze przez pamięć, co wyobraźnię. Źródłem innych artystycznych fantazji artysty stała się „Księżna Alba” Francisco Goi. Malował ją Piotrowicz kilkakrotnie, zawsze – jak w goyowskim oryginale – z białym pieskiem, lecz w imaginowanym, i za każdym razem innym, malarskim atelier hiszpańskiego artysty. Podobnych „rekonstrukcji” dokonywał malarz w odniesieniu do Picassa, to ukazując wielkiego twórcę wobec jego słynnych „Trzech muzykantów”, to pokazując artystyczną  omnipotencję Hiszpana w kompozycjach z zagęszczonym wokół mistrza tłumem postaci, malowanych prawdziwie ekspresjonistycznie: z pasją, gwałtownie i pewnie.

Nie wiemy, czy Piotrowicz czytał Cervantesa równie wnikliwie, jak oglądał obrazy  hiszpańskich malarzy, lecz pozostawiona seria dzieł z Dulcyneą, Don Kichotem i Sancho Pansą daje wyraz malarskiego urzeczenia cervantesowymi bohaterami, a bodaj najpiękniejsza jest wizja wędrówki Don Kichota i jego sługi przez złoto-błękitny świat w blasku słońca i księżyca, z uskrzydloną rybą i łagodnym bykiem.

dr Maria Gołąb

Tytuły prac:
1. Pegaz dwa (Widzowie), 1987, olej, płótno, 33,5 x 47 cm, wł. Ryszard Książek
2. Las Meninas, 1987, olej, płótno, 120 x 100 cm, wł. Muzeum Narodowe w Poznaniu
3. Księżna Alba w pracowni Goi, 1993, olej płótno, 171 x 208 cm, wł. prywatna, zdeponowany w Muzeum Narodowym w Poznaniu
4. Odwiedziny u Picassa, 1994, olej, płótno, 124 x 150, wł. Muzeum Narodowe w Poznaniu
5. Don Kichot i Sancho Pansa, 1993, olej, płótno, 81,5 x 105,5, wł. Ryszard Książek
6. Podwójny autoportret, 1991, olej, płótno, wł. Towarzystwo Jerzego Piotrowicza

 

Obraz zwiastujący wpis: Uczta w atelier, 1987, olej, płótno, 130 x 160 cm, wł. Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze

Czas trwania wystawy:
12 V – 18 VI 2017

Kurator:
dr Maria Gołąb

Organizacja wystawy:
Marta Gawęda-Szymaniak

Współorganizatorzy wystawy:
Muzeum Narodowe w Poznaniu

Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Ziemi Lubuskiej

 

Wystawę zrealizowano dzięki pomocy finansowej Miasta Zielona Góra