Prace w zbiorach Muzeum Ziemi Lubuskiej nieomal w pigułce prezentują artystyczną ewolucję Stefana Gierowskiego, jednego z dwóch – obok Tadeusza Brzozowskiego – czołowych reprezentantów abstrakcji bezprzedmiotowej w malarstwie polskim po 1945 roku. Gierowski jest malarzem, który z ogromną konsekwencją zmaga się z problemem koloru i światła. We wczesnym, figuratywnym okresie twórczości artysty, dostrzec można wpływ postkubistycznej rytmizacji formy oraz uproszczeń zaczerpniętych z kręgu sztuki naiwnej, czego sztandarowym przykładem jest kompozycja Gołębnik. Syntetycznym przedstawieniem otwartego gołębnika z chmarą wzlatującego ptactwa uwolnionego przez jednego z trzech gołębiarzy, w sposób typowy dla swoich ówczesnych prac Gierowski buduje w oparciu o szachownicę barwnych płaszczyzn wypełniającą centralną partię kompozycji.

Około 1957 roku artysta dochodzi do malarstwa niefiguratywnego, głównego obszaru swoich zainteresowań. Swoją nową postawę twórczą akcentuje rezygnacją z literackich tytułów prac na rzecz kolejnej cyfry rzymskiej. Na początku lat 60. XX wieku w twórczości Gierowskiego ujawniają się tendencje do geometrycznej budowy obrazu oraz wykorzystania właściwości op-artu, takich jak: podział obrazu na strefy geometryczne i stosowanie ich w obrębie efektu gradacji światłocienia. Dziełem reprezentatywnym dla tego okresu jest Obraz CL III, będący dynamiczną wizją iluzjonistycznej przestrzeni, budowanej rytmem walorowych płaszczyzn barwnych oraz linii prostych.

 

Gołębnik, 1955, olej, płótno, 144×100,5 cm, nr inw. MZG-S-II-274
Obraz CLIII, 1964, olej, płótno, 134×78 cm, nr inw. MZG-S-II-80, praca eksponowana na II Złotym Gronie (1965)

Stefan Gierowski urodził się w 1925 roku w Częstochowie. Studiował malarstwo na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Zbigniewa Pronaszki i Karola Frycza. Równolegle studiował historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie pod kierunkiem Wojsława Mole. W 1949 roku zamieszkał w Warszawie. W latach 1956-1961 współpracował z Galerią Krzywe Koło prowadzoną przez Mariana Bogusza, w której miał wystawy indywidualne w 1957 i 1959 roku. W 1955 roku wziął udział w wystawie w Arsenale. Od 1961 roku wykładał na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w latach 1975-1981 pełnił funkcję dziekana tego Wydziału. W 1983 Senat Akademii wybrał go na rektora, lecz ówczesne władze nie zatwierdziły tego wyboru. W latach 80. XX wieku związany był z kręgiem „kultury niezależnej”. Uprawia malarstwo i rysunek. Jest laureatem licznych nagród, m.in. Nagrody im. Jana Cybisa (1980) oraz Nagrody im. Kazimierza Ostrowskiego (2005). W 1997 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, a w 2005 roku otrzymał Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Brał udział w II i III edycji ogólnopolskich wystaw Złotego Grona w 1965 i 1967 roku.