Od 12 maja 2016 roku w zielonogórskim Muzeum można oglądać wystawę malarstwa Telemacha Pilitsidisa. Na ekspozycji zaprezentowanych zostało 28 obrazów powstałych w latach 1988-2016.

Telemach Pilitsidis urodził się 7 stycznia 1941 w Kivotos w Grecji. Studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1961-1967, uzyskując dyplom w pracowni malarstwa prof. Jerzego Nowosielskiego. Uprawia malarstwo, rysunek i grafikę, jest również autorem kilku tomików poetyckich, m.in. Powrót do Itaki (1997), Aliki (2005), Upadek Ikara (2011) oraz dwutomowej powieści biograficznej Bezsenne oko (2000, 2011). Zajmował się działalnością pedagogiczną. Ściśle związany z lubuskim środowiskiem plastycznym, od wielu lat mieszka i tworzy w Głogowie. Jest artystą niezwykle aktywnym twórczo, brał udział w wielu wystawach w kraju i za granicą. Jego prace znajdują się w muzeach i kolekcjach prywatnych na całym świecie.

 

Ważne jest dla mnie otwarcie się na odbiór wszystkiego, co jest piękne. To, co chcę znaleźć, znajduję wszędzie gdzie są ludzie i gdzie wzrok odnajduje natchnienie. Balansowanie między różnymi kulturami na pewno jest zapładniające dla duszy. Nowi ludzie, nowe myśli, nie może być inaczej. To ma wielkie znaczenie dla twórczości. Im więcej się przezywa, tym bogatsza i żywsza jest wyobraźnia. Im więcej w nas natury, tym więcej Boga.

Telemach Pilitsidis

 

Malarstwo Telemacha Pilitsidisa w takim samym stopniu zaskakuje, jak i niepokoi, zachwyca, jak i denerwuje, drażni jak i kusi, podnosi na duchu jak i przytłacza. […] Dlatego malarstwo Pilitsidisa, mimo jego i ciemnych i bolesnych tonów, nazwałbym malarstwem „tragicznej nadziei”, malarstwem wstrząsania sumień i malarstwem krzyku, który ma wezwać pomoc. Może tą pomocą ma być ludzki umysł. Może tą pomocą ma być tradycyjna wiara w człowieka, który się ocknie i oświeci własną tragedia. Jest to więc malarstwo o cechach uniwersalnych […].

Stanisław Srokowski

Malarstwo Telemacha Pilitsidisa jest nacechowane głębokim smutkiem. To banalne na pozór stwierdzenie wydaje się najlepiej oddawać charakter tej twórczości. Jest to smutek płynący z dojmującej świadomości rozpadu świata nienaruszalnych, podstawowych wartości i narodzin świata chaosu, szarpanego ludzkim geniuszem zniszczenia. Jest to także smutek zrodzony z poczucia bezsilności artysty, mogącego dać wyraz swoim niepokojom o los człowieka jedynie poprzez twórczość.

Wojciech Kozłowski

Wyobraźnia artystyczna Telemacha Pilitsidisa tworzy dzieła treściowo wieloznaczne, przenoszące rzeczywistość w urojony, utopijny świat nie pozbawiony elementów onirycznych. Dochodzi tu do głosu myślenie aluzyjne, symboliczne, angażowanie intuicji i przenikliwości w docieraniu do wnętrza człowieka. Bliżej nieokreślony, odautorski pejzaż w przytłumionych barwach wypełniony jest w osobliwy sposób zestawionymi treściami […].

Maria Sroczyńska

Cechą charakterystyczną obrazów Telemacha jest wielowarstwowa struktura. Niezwykle bogata, zagęszczona, zarówno w sensie stylistycznym, jak i treściowym. Abstrakcja współistnieje tu z realnością, splatając się ostatecznie w metaforyczną wizję. Na pewien sposób tajemniczą, wieloznaczną, pełną odniesień do sfery natury i kultury. To sztuka głęboko symboliczna, transponująca otaczjącą rzeczywistość. Ujawniająca obszary niewidzialne, ukryte głęboko we wnętrzu człowieka. Artysta siłą wyobraźni nadaje im plastyczna formę, materialny kształt wypełniony energią duchową … […].

Leszek Kania

 

Jeżeli malarstwo jest sztuką przedstawiania piękna na płaszczyźnie za pomocą kolorów i światała, to Telemach obdarzony temperamentem mistyka szuka w malarstwie dróg do poznania tajemnicy sztuki. Niewątpliwie jego gracka krew, wiąże go z archetypem artysty-kapłana boskiego Orfeusza, zdolnego swą twórczością wzruszać nawet skały.

Roger Piaskowski

Wystawa w Muzeum Ziemi Lubuskiej, prezentowana w ramach Greckiej Nocy.

 

Kurator:
Aleksander Czerniewicz

Termin wystawy:
12 V – 29 V 2016