Andrzej Bobrowski – grafik, malarz, twórca obiektów i instalacji od szeregu lat z pieczołowitością wypełnia swoje prace niezliczoną ilością ludzkich sylwetek. Zapis artysty nosi w sobie cechy pierwotnego pisma, przypomina sumeryjskie tabliczki lub rzędy egipskich hieroglifów. To swoista rejestracja czasu, przemijania, trwały ślad egzystencji autora.
Realizacje Bobrowskiego zwracają uwagę syntetyczną konstrukcją, prostymi, geometrycznymi kształtami. Właśnie one w połączeniu z rytmicznymi multiplikacjami tłumów budują nastrój poszczególnych prac. Potęgowaniu dramaturgii służy kolor sprowadzający się do podstawowego graficznego kontrastu – bieli i czerni.
Pamięć według Bobrowskiego to “znak o określonej formie i wynikającej z niej treści. Pamięć zbiorowa, pamięć archetypiczna dana nam wszystkim ludziom niezależnie od indywidualnego doświadczenia, choć głęboko ukryta w podświadomości, pozwala na odczucie międzyludzkiej wspólnoty. Odpowiednio wydobyta na światło ma czasem moc rozjaśniania mroku. Mroku samotności, mroku braku zrozumienia. Pamięć pozwala budować własną tożsamość, która często ukryta jest w popiele, ale i w diamencie”.
Andrzej Bobrowski ukończył studia na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Uzyskał dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Drzeworytu prof. Zbigniewa Lutomskiego (1990). Stypendysta miasta Wolfzburg (1988) oraz Ministerstwa Kultury i Sztuki (1990, 1997). Nominowany do Grand Prix Triennale Grafiki Polskiej w Katowicach (2003). Wystawy indywidualne i zbiorowe w Polsce i zagranicą. Obecnie jest profesorem Uniwersytetu Zielonogórskiego, dyrektorem Instytutu Sztuk Pięknych UZ, prowadzi Pracownię Drzeworytu na ASP w Poznaniu. Zajmuje się malarstwem, grafiką i działaniami przestrzennymi (instalacje, obiekty).