Zapraszamy na wystawę prezentującą dorobek twórczy Wilhelma Blankego (1873-1936), wszechstronnego malarza pochodzącego z Kargowej, członka Stowarzyszenia Artystów Berlińskich, artysty nieustannie rozwijającego się i poszukującego inspiracji.
Przyczynkiem dla wystawy upamiętniającej 90 rocznicę śmierci artysty jest okoliczność powstania Kolekcji dzieł Wilhelma Blankego w Muzeum Ziemi Lubuskiej, składającej się z 61 dzieł artysty, pozyskanych w drodze darowizn od osób prywatnych na przestrzeni ostatniego dziesięciolecia. W 2017 roku Muzeum otrzymało od Eckharda Sterna obraz Blankego z przedstawieniem świętej Genowefy. Natomiast w 2025, dzięki hojności ofiarodawców – Regine Zimmerninkat z domu Blanke (wnuczki brata artysty) oraz jej męża Joachima R. Feldmanna do Muzeum trafił zbiór składający się aż z 60 dzieł Wilhelma Blanke, zrealizowanych w różnorodnych technikach malarskich.
Kuratorami wystawy są dr Longin Dzieżyc oraz Justyna Lubas – Wałęcka.
Wystawa potrwa do końca czerwca.
Wilhelm Blanke (1873-1936)
Urodził się 11 marca 1873 rok w Kargowej, jako najmłodsze, dziewiąte dziecko Ernsta Johanna Blankego (1816-1889) i Johanne Caroline Blanke z domu Neumann (1831-1915). Już w dzieciństwie interesował się sztuką, podobnie jak jego bracia będący dyplomowanymi malarzami-dekoratorami. W latach 1888-1890 Wilhelm odbył praktykę zawodową u starszego brata – Carla Ernsta. Później wspólnie z braćmi realizował zlecenia w obiektach rezydencjonalnych: m.in. w pałacu w Kargowej, w książęcej rezydencji rodziny Reuss w Trzebiechowie czy też w majątku hrabiowskim Reckenwalde (obecnie Wojnowo).
W 1890 roku jako czeladnik wyjechał
w celach zarobkowych do Berlina, gdzie w wolnym czasie doskonalił umiejętności oraz odwiedzał muzea w poszukiwaniu wizualnych inspiracji. W latach 1892-1894 odbył pierwszą podróż studyjną po Europie, której głównym celem były Włochy oraz Sycylia. W drodze podejmował się zleceń, studiował zabytki, zwiedzał kościoły oraz malował w plenerze. W 1894 przeprowadził się do berlińskiej dzielnicy Steglitz, gdzie otworzył własną firmę dekoratorską i pracował nieprzerwanie aż do 1933 roku. W 1900 związał się, a w 1901 ożenił z Anną Graf (1879-1947), córką cenionego berlińskiego fotografa. Owocem tego związku był jedyny syn – urodzony 31 grudnia 1901 roku Heinz Blanke, który w latach 20. XX wieku wyemigrował do USA i odniósł sukces jako producent filmowy.
Artysta dzięki kontaktom m.in. z Carlem Kayser-Eichbergiem i Fritzem Geyerem – przedstawicielami tzw. Kolonii Steglitz studiującymi w klasie malarstwa pejzażowego Eugena Brachta w berlińskiej Akademii Sztuk Pięknych, miał styczność z kultywowanymi tam zasadami impresjonizmu, które wpłynęły na jego twórczą manierę. W latach 1902-1934 uczestniczył w istotnych krajowych wystawach, m.in. w Wielkiej Berlińskiej Wystawie Sztuki, oraz eksponował swoje prace w renomowanych galeriach. W 1912 roku został oficjalnym członkiem Stowarzyszenia Artystów Berlińskich.
Chętnie podróżował po Europie w celu odkrywania wizualnych walorów miast i wsi w Brandenburgii, Frankonii, Czechach i na Śląsku. Często odwiedzał Kargową, zaś z powodów osobistych i niekorzystnie zmieniającej się sytuacji politycznej, w 1933 roku wraz z żoną Anną opuścił Steglitz i powrócił do rodzinnego miasta na stałe. Wskutek powikłań po ciężkiej chorobie artysta zmarł 13 kwietnia 1936 w szpitalu w Świebodzinie. Jego pogrzeb odbył się 20 kwietnia 1936 roku na cmentarzu protestanckim w Kargowej, w obecności licznie przybyłych przyjaciół artystów z Berlina oraz Steglitz.
Ułatwienia dostępu
