Do najważniejszych realizacji Jacka Pugeta należy popiersie Stefana Jaracza (1883-1945), wybitnego polskiego aktora teatralnego i filmowego, pozostającego w bliskich kontaktach z rodziną Pugetów. Praca została uhonorowana nagrodą podczas II Ogólnopolskiej Wystawy Plastyki w warszawskiej Zachęcie w 1952 roku. Odlane w brązie, utrzymane w realistycznej konwencji studium portretowe, formalnie reprezentuje estetykę realizmu socjalistycznego z lat 1949-1955. Pomimo że okres ten uznawany jest za czas artystycznego impasu, przyniósł jednak kilka wartościowych dzieł, które na stałe weszły do kanonu polskiej sztuki współczesnej. Rzeźba portretowa stanowiła wówczas jedyną możliwość twórczej kreacji do pewnego stopnia uwolnionej od krępujących więzów ideologii i rygorystycznych zasad sztuki socrealistycznej. Świadczy o tym realizacja Pugeta, który łączy w tym przedstawieniu monumentalizm właściwy ówczesnej plastyce z pogłębionym psychologicznym ujęciem wizerunku portretowanego. Twarz nie została poddana idealizacji – rzeźbiarz podkreślił indywidualne rysy modela, rezygnując z gładkiego, akademickiego wykończenia na rzecz wyrazistej chropowatej faktury. Widoczne ślady modelowania wzmacniają grę światła i cienia, nadając formie bardziej ekspresyjny, wręcz ekspresjonistyczny, charakter. Powstała kilka lat po śmierci Jaracza rzeźba jest wyrazem hołdu dla jednej z najwybitniejszych postaci polskiej sceny.
Na zdjęciu:
Jacek Puget urodził się w 1904 w Krakowie, zmarł w 1977 roku tamże. Syn znanego rzeźbiarza Ludwika Pugeta. Kształcił się u Xawerego Dunikowskiego w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1921-1923 oraz w Paryżu u Antoine’a Bourdelle’a (1925). Był współtwórcą krakowskiego teatru awangardowego Cricot w 1933 roku oraz zasłużonym pedagogiem krakowskiej akademii. Jeden z najbardziej znanych portrecistów i animalistów w polskiej rzeźbie, sporadycznie zajmujący się monumentalną rzeźbą pomnikową.
